Roze huisje - Klein wonen in Almere Oosterwold

Wat een feest als de struiken en bomen van de Stichting Heg en Landschap aankomen. Er is veel bedrijvigheid bij het Paradijsvogelbosje . Allemaal liefhebbers die bomen en struiken komen halen. De planten dragen inheemse namen als linde, wilg en meidoorn. Overal liggen de struiken en bomen verspreid over het terrein. In bosjes bij elkaar gebonden. Wat een prachtige stengels, waaronder de wortels bengelen. Ze zijn zonder kluit, daarom moeten de bomen en struiken vandaag nog de grond in. Een auto vol met bomen en struiken Mara helpt bij het sorteren van de enorme hoeveelheid bomen en struiken die ik meeneem. Bij elkaar ruim 300 inheemse planten, die met losse wortel een plekje in onze tuin gaan krijgen. Marie-José ontfermt zich over de rozen. We hebben een paar fraaie roosjes op de bestellijst staan: heggenroos, egelantier, hondsroos en viltroos. Gaat dat allemaal passen in ons kleine autootje? De roosjes krijgen een plekje voorin We verzamelen alle bundels met 25 planten eraan. Van kraak...

Zaterdagochtend, na het wassen, ontdek ik een flinke plas water voor de wasmachine. Het was me al een keer eerder opgevallen dat er soms een plasje water ligt voor de droger. Of aan de andere kant van de wasbak voor de wasmachine. Het zou toch niet. Ik vermoed lekkage. Daarom trek ik er even later de wasmachine uit. Een heel gehannes. Zeker ook omdat het een heel zware Miele is. Nauwelijks vooruit te krijgen. Wat is hij zwaar zeg. Ik vermoed dat hier het beroemde betonblok in ligt. Puzzelen Dan begint het gepuzzel. Waar komt het water vandaan? We draaien een wasje met de naar voren geschoven wasmachine. Misschien gebeurt het hier. Inderdaad wordt het nat. Rond de afvoer lijkt het water te komen. Maar de afvoerbuis is ook nat. We app’en meteen de huisjesbouwer dat er een lekkage is en we niet weten waar het vandaan komt. Misschien de wasmachine. De afvoerbuis is nat na de was en er ligt een plasje water. Dus toch? Snel naar de Gamma voor een nieuwe wasmachineafvoerleiding. Vlak voo...

De winter is de tijd om na te denken wat we precies met de tuin willen. Morgen komt een lading boompjes en struiken die een plekje moeten krijgen. Veel wilde rozen, mispels en krentenbomen. Ik kijk ernaar uit. Het zijn allemaal planten van hier. Zo kunnen we insecten, vogels en kleine zoogdieren helpen. Tegelijk zorgt het ook voor beschutting in onze moestuin. Ook daar zijn we al druk in gedachten mee in de weer. We willen een permacultuur opzetten. Een moestuin waar je het hele jaar uit kunt eten en waar mooi en nuttig afwisselend door elkaar staan. Dat nodigt uit om in te werken, maar is ook handig. Zo kunnen er geen plagen op je landje uitbreken, zoals het koolwitje dat bij ons aan de Alkmaargracht de hele wintervoorraad boerenkool opat. We wisselen fruit en groenten met elkaar af, zodat je een heel diverse tuin krijgt. We hebben diverse tuinboeken uit de bibliotheek gehaald om een beetje studie hiernaar te doen. Ook zullen we moeten ontdekken hoe het tuinieren ons bevalt. We zijn e...

Vlak voordat ik na het werk ga. De regen slaat op het dak. Ik denk aan Doris die onderweg is naar school. Ik lees nog even het laatste hoofdstuk voordat ik op de fiets stap op weg naar mijn werk. Dan geklop op het raam. Wie zou dat zijn. Doe de deur open. Staat daar Martin, de bouwer van ons huis. ‘Ja, ze komen zo de container halen, maar hij staat nog vol.’ We zijn vorige week – mijn vrije week – flink bezig geweest met het opruimen van de container voor het huis. Vanaf de zomer, na de ophoging van de grond rond het huis, hebben we daar de bouwcontainer neergezet. Zo konden we de spullen even opslaan en het huis inrichten. In de weken voor en na de verhuizing vulden we de container met spullen uit het vorige huis. Met het opbouwen van de boekenkasten verdwenen alle boekendozen (ruim 40) langzaam. Ook de andere spullen werden stuk voor stuk van de container het huis ingelootst. Wat een heerlijk idee dat we zo rustig de spullen konden verhuizen. Na de overdracht v...

Wat was mijn moment in 2018? Jeetje wat een heftig jaar is het geweest! En wat veel momenten hebben we gehad. Na bijna 2 jaar voorbereidingen, was het mooiste moment 4 augustus. De dag waarop we verhuisden . Warm weer Dagenlang heel warm weer. We hadden heel weinig kunnen doen. Overdag veel te heet, maar als je dan ’s avonds grote klussen gaat oppakken, stuiter je de hele nacht door in je bed. In de week voor de verhuizing heb ik het hek achter gemaakt om de honden binnen te houden. Met die hitte en alle deuren open, wel een noodzaak. Het kost veel energie. En dan de verhuizing. Wat een belevenis. Samen met 2 jongens uit Syrië. Ik heb ervan genoten, maar ook best veel angst gezweet. Hoe de wasmachine naar beneden ging, was een kwestie van heel veel geluk. Het ging maar net goed. En de overplaatsing van alle spullen – veel meer dan verwacht, zelfs als je kleiner gaat wonen – kostte heel veel zweet. Drijfnatte shirtjes. Zeecontainer We hebben veel dingen in de zeecontai...

De schuur staat, maar het idee is dat we in de schuur ook de vriezer zetten. In ons vorige huis stond deze vriezer ook in de schuur. Met de moestuin en het verse voer voor de honden, is een extra vriezer geen overbodige luxe. We kopen het brood ook groot in, waarmee we met de 3 lades in huis niet uitkomen. Al sinds we op de Vuursteenhof wonen in augustus, tobben we met de 3 lades. Maar nu de schuur staat, moeten we zorgen dat de elektra, waarvan de lange kabel tot halverwege de tuin reikt, ook in de schuur een plekje krijgt. Afgelopen voorjaar heeft Gert-Jan Bon bij de aanleg van de ophoging rond het huis, de kabel iets te ver ingegraven. Daarom begint het voor mij met het uitgraven van de kabel. Een flink werkje, maar ik krijg het voor elkaar. Dan begint de grote uitdaging: de vertakkingen in de schuur zelf. Ik kijk wat op internet en besluit het zo eenvoudig mogelijk te doen. Dus geen ingewikkelde schakelaars en zo, maar gewoon 2 keer een dubbel stopcontact. Ik haal bij de bouwmarkt ...

De eerste sneeuw is gevallen. Het is – op een dag na – winter. De dagen zijn korter dan ooit. Ik weet nog met licht te vertrekken maar kom elke avond in het aardedonker thuis. Weinig licht is er te vinden. De automobilisten vinden het zo eng dat ze alleen nog maar met groot licht kunnen rijden. De snelheid blijft overigens wel hetzelfde. De weg is een grote modderpoel vol met kuilen, gaten en plassen. Op de weg ligt een flinterdun laagje modder dat zo lekker opspat. Je krijgt het niet voor elkaar om met schone schoenen op je werk te komen. Ik krijg dan vragen over de moddervlek op mijn broek of de klonten klei die ik meeneem onder en op mijn schoenen. Het hoort bij pionieren. Met de sneeuw gelijk maar even over de Vuursteenhof gelopen. Wat krijgt het meteen een ander aanzien. Het is niet veel meer dan een laagje poeder dat er ligt, maar het geeft alles net een zoetere aanblik. Het is heel bijzonder om het eerste jaar hier mee te maken en de seizoenen op een heel andere manie...