Roze huisje - Klein wonen in Almere Oosterwold

Het huis raakt leger en leger. De afgelopen maand hebben we doorgepakt. De bibliotheek geschift. Alleen de boeken die ik wil houden. Een grove schifting, maar nog teveel voor na de verhuizing. Naast de veiling en verkoop van de meest kostbare boeken, heb ik geprobeerd om zo snel mogelijk een deel af te stoten. Met pijn in het hart, maar geholpen door een goed doel, is het gelukt. Ik heb in nauwelijks een maand tijd maar liefst 48 volle bananendozen afgevoerd. Ze gaan naar een vriend die ze verkoopt op een markt voor de kerk in Woubrugge. Hij is 2 keer langsgeweest om de enorme schare aan boeken op te halen. Het is ook nogal wat. Alles door elkaar, zoals ik het zelf noem. Er zullen zeker ook bijzondere boeken tussen zitten. Ik hoop dat hij ook die extra schifting maakt. De 2e hands boekenmarkt is namelijk best wel apart. Niet elk boek is niks waard, zoals je in deze tijd weleens denkt. Ik heb via boekwinkeltjes een paar boeken voor mooie prijzen verkocht. Andere gingen wat minder goed...

De onthulling van het straatnaambord. Het is natuurlijk vooral een symbolische daad. De naam Vuursteenhof vanwege de vondst van de 1 bij 2 millimeter grote splinter vuursteen. Het duidt op de aanwezigheid van leven in de prehistorie. In de buurt van de Eem vestigden zich jagers en verzamelaars. Voor een korte periode. Vaak niet meer dan een seizoen, waarna ze weer verder trokken naar gebieden waar ze weer op zoek gingen naar nieuw voedsel. Nu gaan wij er wonen en we zullen ons wat langer vestigen dan de Swifterband cultuur van bijna 10.000 jaar geleden. Volgende maand zullen de eerste bouwactitiveiten beginnen. We hopen dan dat Martin al een aardig eind is met het bouwen van ons houten huisje. Het straatnaambord gaat de grond in. Daan heeft al een stuk gegraven en vraagt of iemand van ons het wil afmaken. Met een paar medeburen graaf ik ook een stukje de diepte in. De laag met zeeklei is een pittig laag. Je komt er bijna niet doorheen met de schep. Daarom graaf ik een stukje met de bl...

Paar dagen flink aan het opruimen geweest. Alles teruggebracht tot proporties om het huis straks ook voor kopers aantrekkelijk te maken. Verder allemaal kleine dingen die zijn blijven liggen oppakken. Kleine reparaties zoals een paar stukje plintjes vervangen. Of eindelijk een goede lichtschakelaar op het toilet. Als het allemaal gedaan is, kijk ik heel trots naar hoe het is geworden. Ik kan er dan best van genieten en vraag me steeds weer af waarom ik het niet eerder heb gedaan. Alsof een koper meer noodzaak is dan jezelf. Ik kan er ontzettend van genieten om te zien hoe leuk ons huis eigenlijk is. Dan weet ik meteen ook weer waarom we hier zijn gaan wonen. Al dat opruimen en geklus mat wel af. Ik reed gisterenochtend naar het recyclingperron. Ik was er al voor openingstijd en sloot aan in het rijtje auto’s dat al stond te wachten. Een man achter mij stapte uit en vroeg waar wij allemaal op wachtten. Hij vreesde dat de deur gesloten zou blijven, maar toen begon de stoet al te rij...

Inge is al een flinke tijd beziggeweest met de keuken. Wel of niet in een hoek gebouwd. En welke apparatuur moet erin. Het is veel passen en meten. Uiteindelijk heeft Inge op de website van Ikea de hele keuken ontworpen. Het wordt een Ikea keuken, dat hoort wel bij een Zweeds huisje, vinden wij. Het is een mooie geworden. Eentje om trots op te zijn. Al vind ik persoonlijk de hoekkast met de pannencarrousel een verloren hoek. Buiten het feit dat ik een verschrikkelijke hekel heb aan een pannencarrousel Na het intekenen op de computer ziet Inge een dreigend berichtje op Facebook van iemand die zijn keuken net heeft gekregen. Een massa aan dozen met plankjes en greepjes! Onmiddellijk rijst de vraag op: is het wel zo’n goed idee om de keuken zelf in elkaar te gaan zetten? Daarom gaan we op zondagmiddag naar Ikea om de offerte definitief te maken. We willen het afsluiten met maaltijd in het restaurant en plannen het daarom aan het einde van de middag. We lopen rustig door de winkel naa...

Benieuwd naar de status van ons stukje grond, gaan we er weer heen. Ons landje, zoals we het al noemen. De honden mee de auto in. Het is eigenlijk best een aardig eindje rijden. Straks fiets ik elke dag dit stuk naar en van mijn werk. Nu staan we er als de zon ondergaat. Wat een prachtige lucht. De zon daalt achter de rij bomen langs de weg. De hemel in volle strepen en verder is er de koude wind. We lopen over de weg in aanbouw, de Vuursteeenhof. De meeste terpen liggen er al. En dat is eigenlijk ook het probleem bij ons. De vorige week opgemeten maten zijn allemaal door de shovels omver gereden en afgegraven. Nu moeten we de palen weer opnieuw laten uitzetten. Daar balen we flink van, maar je kunt de grond door de gemeente maar 1 keer laten uitmeten. Het devies luidt: grond pas laten uitmeten als alle activiteiten klaar zijn en daadwerkelijk het heien begint. Nu zijn de paaltjes verdwenen in de grote hopen aarde. Werk voor niks met extra kosten. Zonde! De omleiding van de terp ligt e...

Het uitmeten van de grond door de dienst Geo-informatie Nederland. Na het passeren bij de notaris is het tijd voor het daadwerkelijk uitzetten van ons kavel op Oosterwold. Op ons stukje grond gaan 5 paaltjes de grond in om het kavel te markeren. En de landmeter legt 4 punten aan in diepe paaltjes die de plek van het huis aanwijzen. Een bijzonder moment om zo even op ons eigen stukje grond te staan. De aannemer van ons houten huisje is eveneens aanwezig. Het zonnetje breekt prachtig door. Wel blijft er een vraag staan: hoe blijven die paaltjes staan? Het grondverzetbedrijf dat de weg aanlegt, ploegt over het hele land. Grote hopen aarde liggen overal verspreid. De landmeter moet zelfs een paaltje slaan bovenop zo’n modderberg. Is dit allemaal nog wel te vinden als de bouw begint? De weg is hopelijk begin mei klaar, waarna de heiboer de palen de grond in zal slaan. Voor die tijd zal over de paaltjes met spijkers erin een heuse terp van 60 centimeter liggen. De landmeter van Geo-info...

Op de dag van onze eerste bijeenkomst met alle toekomstige bewoners in het nieuwe jaar goed nieuws: de graafmachines zijn begonnen met het afgraven van de toekomstige weg. Het begin van onze Vuursteenhof is een feit. Op het dronefilmpje dat buurman Juup Dales plaatste die middag, zijn al de eerste contouren van de weg te zien. Een mooi gezicht om na zo lang wachten ook de echte eerste stappen te zien. De eerste beelden van de graafmachine en de sleuf in wording, doen mij wel wat. We zijn al bijna 2 jaar bezig met dit project. Na de handtekening bij de notaris vorige week woensdag is dit de volgende stap. Volgende week meet de Geologische dienst ons kavel af. Zo krijgt ons eigen plekje zelf vorm. Thuis is het vooral hard werken. Ik heb deze maand wat dagen vrij genomen om het huis leeg te halen en geschikt te maken voor de verkoop. Dat betekent dat ik mij ontdoe van ongeveer de helft van mijn boeken. Zo ruimend ontdek ik dat het wel een beetje uit de hand gelopen is. Stapels boeken, dub...