Doorgaan naar hoofdcontent

Kleiner wonen - #tinyhouse #mijnmoment

Het moment van dit jaar is wel geweest dat ik de advertentie zag voor Tiny House Farm. Dat was in maart in de bijlage van de Almere Dichtbij. Vanaf dat moment zijn er steeds nieuwe stappen geweest. Nieuwe momenten waarin we weer een beslissing namen.

Het is dé beslissing van het jaar geweest: meedoen aan de loting voor een plekje op de Tiny House Farm in mei. Wat een vreugde dat we in aanmerking kwamen voor een kavel en dat we uiteindelijk een groter kavel uitkozen. We werken nu heel hard om te kunnen verhuizen naar een veel kleiner huis.

Tiny House, ontspullen en duurzaam leven

De reacties zijn ongelooflijk. Het afgelopen jaar is de belangstelling voor Tiny Houses, ontspullen en duurzaam leven namelijk explosief toegenomen. Het is heel bijzonder om als doorsneeburger ineens voorop te lopen in een hype. Een aparte gewaarwording is dat, terwijl ik voor mijn gevoel kies om bewuster te leven. Een keuze die los staat van welke hype dan ook.

De keuze om kleiner te gaan wonen en daarmee ook veel dingen weg te doen, is een radicale keuze. Ik heb het er soms best moeilijk mee. Ook omdat het heel veel tijd kost om van je spullen af te komen. Ik heb veel boeken en probeer deze boeken een goede bestemming te geven. Of de verkoop van mijn drukwindharmonium. Het is jammer en doet ook een beetje pijn.

Ontwerp van het huisje

Volgend jaar gaan we verder met de stappen. Het kost veel voorbereiding. We hebben het ontwerp van het huisje bijna klaar. Nu de vergunningaanvraag en de indeling van het kavel zelf. Het zal nog even duren voor we erin kunnen trekken, maar ik hoop volgend jaar om deze tijd toch wel zover te zijn dat ik in elk geval weet wanneer we erin kunnen.

Misschien zitten we er dan al in, maar dat durf ik eigenlijk niet hardop te zeggen. Als ik namelijk iets geleerd heb het afgelopen halfjaar, dan is dat alles weer anders loopt dan je verwacht. Daarom probeer ik vooral te genieten van het moment en zozeer van de verwachtingen.

Reacties

Populaire posts van deze blog

67 potten

  Stadslandbouw hoort bij Oosterwold. Als ik mensen vertel waar ik woon dan beginnen ze vaak over de doorwaadbare zone en stadslandbouw. Wat doe jij eraan, zeggen ze dan. Er klinkt een soort verwijt in door. Meestal hebben ze klokken horen luiden, maar waar de klepels hangen.... Gazons De wijk is vergeven van de groene gazons waar weinig landbouw te bespeuren is. Dat stemt droevig omdat de opzet van de wijk is dat mensen in elk geval voor een deel in hun eigen voedsel voorzien. De gemeente noemde een tijdje terug ineens een percentage van 10 procent. Oosterwold zou voor 10 procent van de voedselvoorziening in Almere moeten voorzien.  Geen idee waar dat percentage vandaan komt, zal ook van iemand komen die dezelfde klok heeft horen luiden. Ik las over Den Bommel op Goeree-Overflakkee waar volkstuintjes worden opgeofferd voor woningbouw . De grond verkopen aan een projectontwikkelaar is veel lucratiever. Onder het mom van woningnood zijn de volkstuintjes het eerste doelwit. Gee...

Kappen

Ik hoor het gezaag in de bosstrook vlakbij ons huis. Ik weet het. De boomploeg een paar weken terug waarschuwde mij al: hier gaat worden gekapt. Mannen met laarzen, zaagvrije broeken en grote motorzagen bevestigen het als ik wat later mijn wandeling door het bos loop. Rob Bijlsma vertelde het mij deze zomer in zijn boek: Kerken van goud, dominees van hout . Staatsbosbeheer is een ordinaire boomproducent die geld moet ophalen met het kappen van zijn kostbare bossen. De energietransitie vraagt heel veel hout. De korrels - pellets - zijn nodig om 'groene energie' op te wekken.  Bijlsma pleit juist voor minder beheren (lees: kappen) en meer observeren (gewoon laten staan en zien wat er gebeurt). Er is zo verschrikkelijk veel te ontdekken wat we nog niet weten. Populieren Dit keer moeten de populieren eraan geloven. Ik zag het al bij het Almeerse kasteel, hoe het aangrenzende bos aan de andere kant van het fietspad uitgedund werd van populieren. Als er een bos aan moet geloven, voel...

Wilgenhut

De wilgenhut in de tuin groeit flink door. Sinds afgelopen zomer zijn er flinke staken bijgekomen. Ze wijzen allemaal naar de lucht. Om de hut weer een beetje verversing te geven heb ik deze wintermaanden heel traagjes de hut weer bij elkaar gevlochten. Het is indrukwekkend hoe hard wilgen groeien. Sommige takken waren echt al van een flink formaat en niet meer zomaar om te buigen. Eigenlijk moet je ergens in de zomer al wat takken weghalen of vervlechten in de hut.  Alleen ben ik voorzichtig vanwege de mogelijke vogels die bovenin de hut broeden. Ik zag best wel vaak een merel de hut in en uit vliegen. Een broedsel storen, wil ik niet op mijn geweten hebben. Zeker in deze tijd waarin elke vogel telt.  Het is een flink karwei, maar levert ook heel mooie resultaten op. De takken heb ik over het dak heen getrokken en soms ook langs de zijkant geleid. Zo ontstaat een vervlochten geheel. Ik weet niet zeker of alle takken het redden. Sommige braken tijdens het buigen voor een deel....