Doorgaan naar hoofdcontent

Nieuwe buren - Tiny House Farm

Zo druk in de weer met het nieuwe huis en de plannen rond de Tiny House Farm, bouwen we snel een band op met de mensen die onze buren worden. We hebben een prachtige bijeenkomst gehad in februari waarin we onze zorgen over sommige dingen uitten.

Het vroeg om een andere benadering dan eerst. Lieten we eerst alles over aan de initiatiefnemers, nu nemen we ook het heft in eigen hand. We zijn verschillende deelgroepjes gevormd die bepaalde aspecten van het project kritisch volgen. Soms gaan we zelfs een stapje verder en bemoeien ons met het proces of onderzoeken bepaalde aspecten.

Het is dan ook een schok als we horen wanneer mensen uit het project stappen. Met sommige nieuwe bewoners hebben we een band opgebouwd. Het is dan schrikken als ze besluiten om af te zien van een huisje op de Tiny House Farm.

Ieder die stopt, heeft zijn eigen motiverende reden. Niet altijd is het ons duidelijk. Soms wil iemand het niet zeggen waarom hij niet meer meedoet. Andere keren snap ik de aangevoerde reden niet helemaal. Is het een bepaald optimisme waarmee sommige mensen dit project instappen? Ook speelt mee dat het project lang duurt en het moment waarop we kunnen gaan bouwen niet te overzien is.

De onduidelijke planning zorgt voor veel stress. Ik merk het zelf ook en het helpt niet mee om rustig te blijven. Nee, de Tiny House Farm is een project van lange adem en het is zeker niet gemakkelijk. Er zijn veel onzekere factoren en ook ik ben nog niet overtuigd dat ik de eindstreep haal.

Als dan enthousiaste nieuwe buren afhaken, is dat best een schok. Zeker ook omdat ze zich zo hebben ingezet. Ze volgden het proces kritisch en wisten een aantal keer hierop in te spelen. En met succes.

Het houdt mij al bezig sinds ik de mail ontving waarin de initiatiefnemer het meedeelde. Navraag leverde geen duidelijk verhaal op over het waarom. Het laat mij weer duidelijk zien dat we er nog lang niet zijn.

Reacties

Populaire posts van deze blog

67 potten

  Stadslandbouw hoort bij Oosterwold. Als ik mensen vertel waar ik woon dan beginnen ze vaak over de doorwaadbare zone en stadslandbouw. Wat doe jij eraan, zeggen ze dan. Er klinkt een soort verwijt in door. Meestal hebben ze klokken horen luiden, maar waar de klepels hangen.... Gazons De wijk is vergeven van de groene gazons waar weinig landbouw te bespeuren is. Dat stemt droevig omdat de opzet van de wijk is dat mensen in elk geval voor een deel in hun eigen voedsel voorzien. De gemeente noemde een tijdje terug ineens een percentage van 10 procent. Oosterwold zou voor 10 procent van de voedselvoorziening in Almere moeten voorzien.  Geen idee waar dat percentage vandaan komt, zal ook van iemand komen die dezelfde klok heeft horen luiden. Ik las over Den Bommel op Goeree-Overflakkee waar volkstuintjes worden opgeofferd voor woningbouw . De grond verkopen aan een projectontwikkelaar is veel lucratiever. Onder het mom van woningnood zijn de volkstuintjes het eerste doelwit. Gee...

Kappen

Ik hoor het gezaag in de bosstrook vlakbij ons huis. Ik weet het. De boomploeg een paar weken terug waarschuwde mij al: hier gaat worden gekapt. Mannen met laarzen, zaagvrije broeken en grote motorzagen bevestigen het als ik wat later mijn wandeling door het bos loop. Rob Bijlsma vertelde het mij deze zomer in zijn boek: Kerken van goud, dominees van hout . Staatsbosbeheer is een ordinaire boomproducent die geld moet ophalen met het kappen van zijn kostbare bossen. De energietransitie vraagt heel veel hout. De korrels - pellets - zijn nodig om 'groene energie' op te wekken.  Bijlsma pleit juist voor minder beheren (lees: kappen) en meer observeren (gewoon laten staan en zien wat er gebeurt). Er is zo verschrikkelijk veel te ontdekken wat we nog niet weten. Populieren Dit keer moeten de populieren eraan geloven. Ik zag het al bij het Almeerse kasteel, hoe het aangrenzende bos aan de andere kant van het fietspad uitgedund werd van populieren. Als er een bos aan moet geloven, voel...

Wilgenhut

De wilgenhut in de tuin groeit flink door. Sinds afgelopen zomer zijn er flinke staken bijgekomen. Ze wijzen allemaal naar de lucht. Om de hut weer een beetje verversing te geven heb ik deze wintermaanden heel traagjes de hut weer bij elkaar gevlochten. Het is indrukwekkend hoe hard wilgen groeien. Sommige takken waren echt al van een flink formaat en niet meer zomaar om te buigen. Eigenlijk moet je ergens in de zomer al wat takken weghalen of vervlechten in de hut.  Alleen ben ik voorzichtig vanwege de mogelijke vogels die bovenin de hut broeden. Ik zag best wel vaak een merel de hut in en uit vliegen. Een broedsel storen, wil ik niet op mijn geweten hebben. Zeker in deze tijd waarin elke vogel telt.  Het is een flink karwei, maar levert ook heel mooie resultaten op. De takken heb ik over het dak heen getrokken en soms ook langs de zijkant geleid. Zo ontstaat een vervlochten geheel. Ik weet niet zeker of alle takken het redden. Sommige braken tijdens het buigen voor een deel....